İngiltere Milli Takımı, 1966 Dünya Kupası şampiyonluğundan bu yana büyük turnuvalarda sık sık umutlandı ancak kupaya bir daha ulaşamadı. Taraftarların her turnuvada yeniden söylediği “Football’s Coming Home” sözü ise artık yalnızca bir tezahürat değil, İngiltere futbolunun bitmeyen beklentisinin simgesi haline geldi.
Bu ifade, 1996 Avrupa Şampiyonası öncesinde Ian Broudie, David Baddiel ve Frank Skinner tarafından hazırlanan Three Lions şarkısının nakaratından geliyor. “Futbol eve dönüyor” anlamındaki söz, futbolun kurallarının İngiltere’de şekillenmesine ve kupanın “doğduğu yere” dönmesi fikrine dayanıyor. Ancak 1996’da İngiltere yarı finalde Almanya’ya penaltılarla elendi; kupa eve dönmedi.
1966’dan sonra ilk büyük kırılma
İngiltere, 1970 Dünya Kupası’na son şampiyon olarak gitti. Çeyrek finalde Batı Almanya karşısında 2-0 öne geçmesine rağmen üstünlüğünü koruyamadı. Kaleci Gordon Banks’in rahatsızlığı nedeniyle forma giyememesi ve yerine Peter Bonetti’nin geçmesi maçın en çok konuşulan ayrıntılarından biri oldu. Batı Almanya maçı uzatmalarda 3-2 kazandı ve İngiltere, unvanını koruyamadan turnuvaya veda etti.
1974 elemelerinde Polonya ve Galler ile aynı grupta yer alan İngiltere, Wembley’de Polonya’yı yenmek zorundaydı. Maç 1-1 bitti ve Polonya finallere gitti. Polonya kalecisi Jan Tomaszewski’nin performansı İngiliz futbol hafızasında özel bir yer edindi. 1978’de ise İngiltere, İtalya ile puanlarını eşitlemesine rağmen averajla Dünya Kupası dışında kaldı.
Penaltılar, kırmızı kartlar ve unutulmayan anlar
1982 Dünya Kupası’nda İngiltere turnuvayı yenilgi almadan tamamladı ancak ikinci tur grubunda Batı Almanya ve İspanya karşısında gol bulamayınca yarı finale çıkamadı. 1986’da ise sahneye Diego Maradona çıktı. Arjantinli yıldızın “Tanrı’nın Eli” olarak anılan golü ve ardından attığı unutulmaz solo gol, İngiltere’nin turnuvadan elenmesinin sembolü oldu.
1990’da İngiltere yarı finale kadar yükseldi. Batı Almanya karşısında 1-1 biten maç penaltılara gitti. Stuart Pearce ve Chris Waddle’ın kaçırdığı vuruşlar sonrası İngiltere elendi. Paul Gascoigne’in sarı kart gördükten sonra gözyaşlarına boğulması ise turnuvanın en ikonik görüntülerinden biri olarak hafızalara kazındı.
1998’de Arjantin karşısında David Beckham’ın Diego Simeone’ye yaptığı hareket sonrası kırmızı kart görmesi, İngiltere’nin elenmesinin başlıca tartışma konusu oldu. Maç penaltılara gitti ve İngiltere bir kez daha turnuvaya dramatik şekilde veda etti.
Yeni kuşaklar, aynı beklenti
2002’de İngiltere, çeyrek finalde Brezilya’ya elendi. Ronaldinho’nun uzak mesafeden attığı frikik golü, David Seaman’ın üzerinden filelere gitti ve yıllarca tartışıldı. 2006’da bu kez Portekiz karşısında Wayne Rooney’nin kırmızı kartı ve penaltı atışları belirleyici oldu.
2010 Dünya Kupası’nda Almanya karşısında Frank Lampard’ın çizgiyi geçen ancak gol sayılmayan şutu, gol çizgisi teknolojisi tartışmalarının en güçlü örneklerinden biri haline geldi. İngiltere maçı 4-1 kaybetti. 2014’te ise İtalya ve Uruguay yenilgileriyle grup aşamasında turnuvaya veda etti.
Gareth Southgate döneminde İngiltere, 2018 Dünya Kupası’nda yeniden umut verdi. Kolombiya’yı penaltılarla eleyerek uzun süren penaltı kabusunu bir ölçüde kırdı, İsveç’i geçti ancak yarı finalde Hırvatistan’a uzatmalarda kaybetti. 2022’de de Fransa karşısında Harry Kane’in kaçırdığı penaltı, İngiltere’nin bir başka büyük turnuva hikayesini noktaladı.
Football’s Coming Home neden hâlâ gündemde?
İngiltere’nin 1966’dan bu yana yaşadığı turnuva hikayeleri, yalnızca sportif sonuçlardan ibaret değil. Her dönem bir kırılma anı, bir kaçan penaltı, bir tartışmalı karar ya da unutulmaz bireysel performansla anıldı. Bu yüzden “Football’s Coming Home” ifadesi, her yeni turnuvada hem umut hem de ironi taşıyan bir futbol kültürü simgesine dönüştü.
Değişen teknik direktörler, yıldız oyuncular ve jenerasyonlara rağmen İngiltere’nin Dünya Kupası hasreti sürüyor. 1966’daki şampiyonluk hâlâ ülke futbolunun en büyük zaferi olarak kalırken, her yeni turnuva aynı soruyu yeniden gündeme getiriyor: Futbol gerçekten bir gün eve dönebilecek mi?
